Het warme 2017

Op de vooravond van de kerstdagen neem ik altijd even uitgebreid de tijd om na te denken over het jaar dat achter me ligt. Ik zet me, zoals nu, ’s avonds laat aan mijn bureau en overloop de vervlogen dagen. Wat was er allemaal gebeurd? Had ik nieuwe mijlpalen bereikt in mijn leven? Hoe was het met de wereld gesteld? En wat bleef er nog over van al mijn goede voornemens die ik in het begin van het jaar, bijna 365 dagen geleden, had gemaakt? Dingen die jullie stuk voor stuk ongetwijfeld allemaal ook doen. Enigszins geamuseerd moet ik jullie vertellen dat die in stand gehouden goede voornemens alvast een hele korte lijst zijn, zoals dat elk jaar een ritueel is en zoals dit waarschijnlijk ook nog wel enige jaren zal blijven. Om heel eerlijk te zijn: ik heb maar één voornemen deels vervuld. Erg, ik weet het. Maar ik treur niet, want ik ben bijna volledig zeker dat het voor jou niet veel anders is.

Mijn andere lijsten die ik begon te maken, zijn helaas, zo goed als allemaal, veel langer dan één half goedgetekend cirkeltje. 2016, ik hoor het jullie zo al denken: WAT. EEN. JAAR. En een fractie van een seconde later: wat een ROT jaar. Ik moet zelfs niet gokken waar jullie gedachten nu naartoe vliegen, want mijn hersenen hebben elk gruwelijk beeld van het voorbije jaar zien passeren. 2016, het was me nogal wat. Het was me nogal een cadeau. Maar dan wel van dat soort waarvan je bij het opendoen meteen doorhebt hoe dit toch wel écht niets voor jou is, maar je hoe dan ook heel enthousiast moet reageren. Je kan die lieve schoonmoeder van je toch niet teleurstellen? Stiekem wens je de hele avond dat je cadeau toevallig heel per ongeluk in de kaarsen of de open haard valt. Zo was 2016 eigenlijk ook. Het was een hoog oplaaiend vuur waarbij we wel wat slachtoffers hebben moeten verwerken. Het waren er te veel dit jaar, ook daar kan ik je gelijk in geven. Maar voor we verder gaan, wil ik jullie even om een gunst vragen (als je dit leest op 24 december 2016 natuurlijk): neem je IPad, IPhone, PC, tablet, TV erbij en zet het op de zender van Studio Brussel. Kijk voor de volledige vijf minuten naar Music For Life en keer dan pas terug.

Zijn ze om? Goed. 2016 was een jaar dat ongetwijfeld de geschiedenisboeken induikt en de komende decennia misschien wel gezien wordt als een scharnierjaar. Ik heb geen idee hoe we op dit wonderbaarlijke maar gruwelijke jaar moeten terugkijken. Want wat was het een bewogen jaar. Ze hebben ons dit jaar geen enkele maand een beetje rust gegeven. We leefden in een constante staat van waakzaamheid en keken soms misschien wel eens over onze schouder om te controleren of we wel echt veilig waren. We waren het niet, en zullen het nooit zijn. We zijn niet beschermd tegen het geweld en tegen de pijn die de wereld op ons gooit, maar we zijn gelukkig ook niet afgesloten van de vreugde en de hoop die de samenleving op ons kan gooien. Er waren aanslagen, heel veel aanslagen. Het voorbije jaar gebeurden er meer dan 1700 aanslagen, of kortweg: ongeveer 4,5 aanslagen per dag wereldwijd. We verloren ontelbaar veel lieve en onschuldige mensen, en op een bepaald moment was het zelfs zo dichtbij dat er ongetwijfeld sommigen van jullie een familielid zijn verloren. We verloren mensenlevens in de strijd tegen terreur, onschuldige mensenlevens die gevangen zitten tussen ons en de terreur. Er dook een recordaantal wanhopige en strijdlustige mensen een boot in, op zoek naar het Westen, op zoek naar contreien waar een leven zonder oorlog mogelijk was. Opnieuw verloren we hier ontelbaar veel burgers, maar liefst 5000 vluchtelingen lieten het leven op zee. We verloren onze hoop, of speelde dit toch zeker regelmatig kwijt. We verloren het juiste pad en begonnen wild om ons heen te slaan, argumenten roepende waar we beter nog eens een tweede keer over hadden nagedacht. We verloren een rechtszaak tegen een Nederlandse politicus die zich op elk vlak schuldig had gemaakt tot aanzetten en aansporen van haat en discriminatie, maar geen straf kreeg. Hij kreeg wel de titel van ‘politicus van het jaar’. God mag weten waarom. En ik vrees dat ook Hij hierboven lijdzaam met zijn hoofd zit te schudden.

We verloren, althans een groot deel van ons (dat hoop ik toch) de strijd tegen Donald Trump. Daar hoef ik zelfs geen verdere uitleg bij te geven, jullie weten allemaal wel wat ik bedoel. De verkiezingsrace in de Verenigde Staten heeft ons getoond hoe democratie vaak geen democratie is, en hoe burgers vaak uit angst en uit wraak stemmen op de persoon die waarschijnlijk meer fout dan goed zal doen. Ook in Amerika verloren we 49 prachtige mensen door één dader, ééntje maar, die met een wapen bijna een volledige nachtclub uitmoordde. Reden? Ze waren zichzelf, namelijk holebi. We verloren mensen, en we verloren er heel veel. En we maakten daarbovenop ook nog eens heel vaak dezelfde fout: bij elke vreselijke gebeurtenis zochten we naar de verantwoordelijken. Wie was er schuldig? Wie moest zijn verantwoordelijkheid opnemen? Meer nog, wie had er bloed aan zijn handen? We schoven de verantwoordelijkheid alsmaar door naar een ander individu, de wereld vertellende “dat alles vermeden had kunnen worden, indien die ene persoon zijn werk maar goed gedaan had”. Alsof die ene persoon verantwoordelijk was voor de vele doden. Alsof die ene persoon dit opzettelijk gedaan had. Alsof die ene persoon net zo schuldig was als de eigenlijke dader van de misdaad.

Dit legt meteen de weg open voor de eerste kerstwens die ik jullie wil meegeven. Ik wens dat we in het warme 2017 kunnen stoppen met het onvermoeibaar zoeken naar een verantwoordelijke. En ik wens dat we leren aanvaarden dat soms dingen nu eenmaal het gevolg zijn van een menselijke fout, maar dat de mens achter de fout dit nooit zo gewild heeft. Laten we gewoon in 2017 meer tijd geven en nemen om te rouwen voor onschuldige slachtoffers, en alstublieft laten we stoppen met onze medemens de schuld te geven van fundamentalistische daden. Veroordeel vanaf 2017 alleen de dader(s), en niet de gemeenschap, het geloof, de familie en de politici die erbij betrokken zijn. Geef jezelf wat tijd om te verwerken wat er gebeurd is, zonder meteen je ongezouten mening te verkondigen op een medium als Facebook. Neem de tijd en de ruimte om te beseffen dat we, als samenleving en als wereld, al wel wat grotere problemen hebben overwonnen. Neem de tijd om te ontdekken dat iedereen mens is.

De beelden van Music For Life zijn de bron van mijn tweede kerstwens voor jullie allemaal. De voorbije week heb ik de meest emotionele en hartverwarmende beelden zien voorbij komen. Het waren mensen, stuk voor stuk met een goed hart en een enorme mooie actie om dit jaar af te sluiten. Ze zaten vol liefde, hoop, warmte en maakten eenieder rondom hen gelukkig. Men verzon de gekste dingen om te helpen, om een steentje bij te dragen. Om eens een keertje te kunnen zorgen voor iemand die het heel hard nodig heeft. Is het dan gek van mij om jullie uit te dagen dit de komende 52 weken aan één stuk door te doen? Nee, je hoeft niet elke week een nieuwe actie op poten te zetten om geld in te zamelen en nee, je hoeft niet elke dag naar Studio Brussel te luisteren en sms’en te sturen. Maar zou het jullie misschien lukken om met liefde en warmte 2017 te bombarderen tot het meest warme jaar uit de 21ste eeuw? Laat de angst voor het onbekende zich niet omzetten naar extreem gedachtengoed, geef geen hele gemeenschap de schuld, stop met zoeken naar dat zwarte schaap, naar die verantwoordelijke, stop met destabiliseren. Maar verval ook niet in schuldgevoelens. Praat die buur met een minder warm hart geen schuldgevoel aan, denk op geen enkel moment dat empathie een exclusieve eigenschap is en roep niet het hele jaar door hoe “u het toch wel veel beter zou doen” als u eigenlijk, net als die andere burgers, geen echte oplossingen heeft.

We verloren heel veel mensen dit jaar, we verloren er veel te veel. Maar we hebben ook o zo veel gewonnen. 2016 was niet per definitie een ROT jaar, zoals u in eerste instantie zou willen roepen. Het waren niet alleen aanslagen en vluchtelingen die dit jaar gekleurd hebben. Het was niet alleen slecht nieuws. Het was niet alleen woede, angst en verdriet. Het was een jaar om nooit meer te vergeten, maar vergeet gewoon al die goede dingen ook niet. Leonardo Dicaprio won eindelijk zijn welverdiende Oscar, onze Red Flames staan voor de eerste keer op een EK, Oekraïne versloeg Rusland op het Eurosongfestival met überhaupt een liedje over de Tweede Wereldoorlog, ons kleine landje kleurde in de drie mooiste kleuren toen onze geweldige Rode Duivels een balletje gingen trappen in Frankrijk. Nafi Thiam won de gouden medaille in de Zevenkamp. Marieke Vervoort kwam naar huis met een zilveren en een gouden medaille, en de Red Lions schreven hoe dan ook geschiedenis. The Revenant wint volledig terecht drie Golden Globes, Amerika en China hebben het Verdrag van Parijs geratificeerd. De meerderheid van de bevolking was voor even helemaal fan van Pokémon GO, Beyoncé kaapte 8 awards weg op de MTV Video Music Awards, het beste Belgische bier is vanaf nu UNESCO werelderfgoed én er is een kleine panda geboren die al onze harten geraakt heeft.

2016 was een goed jaar, en het belooft een prachtig einde te worden wanneer straks die prachtige presentatoren hun iglo op de Schorre verlaten en ons vertellen hoeveel Vlaanderen bij elkaar heeft verzameld. Het belooft een prachtig cijfer te worden waar we enorm veel mensen mee kunnen helpen. 2016 was prachtig, en we maken 2017 alleen maar warmer. Laat die lijst met goede voornemens volgend jaar achterwege en leef met je hart. En spreken we dan ook meteen af dat iedereen volgend jaar elke dag een kleine bijdrage of wat rosse centjes in een pot steekt zodat we in december 2017 Music For Life nog harder kunnen steunen? 2016 was een memorabel jaar met ongetwijfeld een onvergetelijk einde, aan jullie om samen met mij 2017 nog warmer te maken.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s