Eindreis Italië via Zaventem

Morgen is het officieel een maand geleden dat ik op eindreis ben vertrokken met mijn school. Iets korter dan een maand ervoor waren de aanslagen in Brussel. Mijn school had al vastgelegd op voorhand dat we via Zaventem zouden gaan, ook al was het eerste plan toen Deurne geweest. Zelfs na de aanslagen waren er toch enkele twijfels en besprekingen of we nu echt via Zaventem zouden gaan, maar het is wel zo gebleven.

Ik geef eerlijk toe, ik vond het enorm eng! Je zag de open ramen, het kapotte plafond, angstaanjagend. Vooral omdat ik wist dat men opa daar was en alles heeft meegemaakt. Gelukkig heeft hij het ook overleefd en is hij al terug in Afrika waar hij naartoe zou gaan. Maar toch besef je wel welke gruwel zich daar heeft afgespeeld.

Omdat men vader me heeft afgezet was ik er vroeger dan het afgesproken uur en heb ik de ingang bestudeerd. Allemaal militairen die er staan met hun geweren wachtend op een mogelijke actie. Mensen die worden afgewezen omdat de baby bijvoorbeeld geen paspoort heeft en mensen die niet binnen mogen voor andere reden. De beveiliging is extra streng en houden alles goed onder controle. Het enige rare is dat het allemaal redelijk open is, je staat op een open onbeschermde plek eigenlijk. Ze zouden zo iets naar beneden kunnen laten vallen of via een bus binnen geraken.

Eindelijk is iedereen er en mogen we naar binnen gaan. De inkomhal ziet er raar uit en je voelt wel lichte spanning, nog niet alles is deftig geregeld en het loopt soms wat in het honderd omdat het niet duidelijk is. Er hangen platen aan de muren waarop mensen iets hebben geschreven om de gruwel te herdenken. Het raakt me enorm diep. Zelfs met die militairen buiten voel ik me niet veilig. Het wachten duurt lang en het is een enorme omweg die je moet wandelen. Je wordt wel duizend maal nagekeken op je bagage en je pas. Dat alles geeft me een extra vies gevoel van binnen, ook al weet ik dat het voor onze eigen veiligheid is. Maar na dat alles beland je gewoon in je vliegtuig en vlieg je naar je bestemming.

Geloof mij, zelfs in Italië in de studentenstad waar we eerst verbleven. Daar reden om de 20 minuten een wagen gevuld met militairen rond en in Firenze was het al zeker niet beter. Ze hebben paniek gezaaid bij de mensen. Dat voel je overal, maar voor mij is het gevoel van militairen rondom mij enger dan het gevoel om ze er niet te hebben. Dat klinkt enorm raar ik weet het. En ja, het is voor onze veiligheid. Maar toch voel ik me persoonlijker meer op men gemak en minder in een soort oorlogssituatie als ik gewoon rustig kan wandelen zonder constant een militair te zien.

Toch is het belangrijkste van al dat ik me heb geamuseerd en dat is zeker gebeurd. Het was een enorm toffe reis. Ook de reis waar ik men vriendje heb leren kennen door een pasta workshop. De reis die me ook een allergie aan pollen heeft gegeven. Maar het was er eentje om nooit te vergeten. Een reis gevuld met nieuwe vriendschappen en kennissen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s