Tous ensemble(?)

Sinds vandaag weet ik het zeker: terreur werkt in golven. Eerst is er onzekerheid. “Mogelijk een gaslek”, hoor ik ze nog zeggen op de radio vanochtend. Toch slaat mijn hart sneller. Twee explosies, dat is niet niets. We zetten de radio luider.

Dan worden opeens de woorden “aanslag” en “officieel bevestigd” in de mond genomen en lijkt de tijd even stil te staan… Aanslag? Híér? Het voelt surreëel. Golf twee, ongeloof.

Als we vervolgens de eerste berichtgevingen en cijfers horen, slaagt het ongeloof om in paniek. Wie van mijn vrienden en familie zit in Brussel op de moment? Denk, Raya, denk. Shit, zoveel mensen. Ik sms mijn beste vriend, wel tien keer. Antwoord gewoon, al is het maar een spatie. Stuur iets. Eender wat.

Paniek doet een kleine stap opzij en de angst kruipt naar boven als we horen dat er een tweede aanslag is gepleegd, in de metro. De eerste foto’s maken hun debuut en het is gewoon gruwelijk. Real-life horror.

Samen met de rest van België zit ik aan de radio, de televisie en de smartphone gekluisterd. Met tranen in de ogen. Vol verdriet en onbegrip. Machteloos. Het overspoelt ons.

Op sociale media lees ik grotendeels boodschappen van liefde en steun. Het massaal betuigen van medeleven en het lezen van solidariteitskeuzes is een steun. Het geeft me hoop. En dan begint het – de golf van haatpredikers die de vinger wijzen naar een gigantische groep mensen voor de daden van enkele individuen. Trots verkondigen ze hun geniale oplossingen. Het maakt me misselijk. Haat, ik vrees dat het een golf is dat de grond tot lang na de gebeurtenissen gaat doen nadaveren. Ik wil die personen geen platform geven door hun compleet foute ideeën hier te herhalen dus dat ga ik ook niet doen.

Maar ik wil wel dit zeggen – de islam en de moslimgemeenschap is niet verantwoordelijk voor deze horror. De bomaanslagen van deze ochtend waren het werk van radicale individuen, aanhangers van IS. Pseudomoslims die de uitzondering vormen, niet de regel. Terroristen willen angst en verdeeldheid zaaien. Laten we antwoorden met samenhorigheid, vertrouwen en naastenliefde.

Terrorisme is nog nooit zo dichtbij geweest. In deze donkere tijd worden we allemaal op de proef gesteld maar we mogen echt niet toegeven aan haat. Meer dan ooit moeten we er voor elkaar zijn. Elkaar liefhebben, steunen en vertrouwen. En we geloven misschien niet allemaal in dezelfde god of we zien misschien niet allemaal hetzelfde kleurtje als we in de spiegel kijken maar we maken allemaal deel uit van deze samenleving. Onze kracht schuilt in het accepteren en respecteren van elkaar, desondanks onze verschillen. En er is geen enkel wapen dat dat kan veranderen.

Samen staan we sterk.

Mijn hart gaat uit naar de vele slachtoffers, hun families en hun geliefden.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s