Liefde boven terrorisme

22 maart 2016, bijna 5 maanden samen met mijn vriendin. Vanmorgen mijn broer horen vertrekken naar zijn laatste examen op school, terug ingedommeld met het idee dat ik pas om 13 uur op school moest zijn. Maar een beetje later word ik opnieuw wakker, mijn Ipod-scherm vol ‘breaking news’ van elk mogelijk nieuwskanaal. Wat een gepaste titel, denk ik droevig, terwijl ik door de updates scrol. Dit is echt heartbreaking news.
BREAKING NEWS: aanslag gebeurd in Zaventem, minstens 1 dode en verschillende gewonden.

Mijn hart breekt en blijft breken, Zaventem, het is zo onwerkelijk dichtbij. Het is in mijn eigen land, in het hartje van onze hoofdstad. De laatste maanden passeer ik er wel geregeld wanneer ik van mijn vriendin kom. Dan rij ik langs onze grote luchthaven en droom ik altijd van een wereldreis, fantaseer ik over een citytrip maken en denk ik vol vreugde en geluk aan de zomervakantie. Naar waar zouden we dit jaar trekken met het gezin? En wie zouden we in die grote inkomhal allemaal tegenkomen? Mensen met dezelfde bestemming, geliefden die afscheid staan te nemen van elkaar en het enorm moeilijk vinden om elkaar te lossen, kleine kinderen die enthousiast aan mama’s mouw trekken voor wat komen gaat, jongeren die alleen of met een vriendengroep nieuwe stappen in de wereld zetten. Elke keer bedenk ik me opnieuw hoe enorm mooi deze wereld is en hoeveel kansen we krijgen om elk stukje van deze prachtige planeet te ontdekken. Vanmorgen zullen er hoogstwaarschijnlijk mensen zoals mij op de luchthaven aanwezig zijn geweest. Mensen die geen idee hadden wat er boven hun hoofd hing en mensen die helaas veel te vroeg, enorm oneerlijk en veel te pijnlijk gestorven zijn.

Dinsdag 22 maart 2016, de luchthaven van Zaventem was nog maar het begin. Een klein halfuur later gebeuren er ontploffingen in een metrostation nabij de Europese wijk. Het dringt nu pas echt door. Dit is een aanslag op België maar ook één op de hele Europese Unie. De chaos neemt de bovenhand. Mensen proberen elkaar tevergeefs te bereiken, serviceproviders zijn overbelast, alle nieuwssites zenden een live verslag uit en proberen aan zoveel mogelijk informatie te geraken. Ook op Twitter wordt massaal veel informatie gedeeld. Mensen ontpoppen zich tot live-verslaggevers en anderen hopen wakker te worden uit deze nachtmerrie. Er bereiken ons foto’s van de ravage op Zaventem en in het metrostation. Het lijkt allemaal volledig verwoest, niets staat er nog recht en het lijkt wel alsof dit niet bij ons kan zijn. Er zijn woorden te kort, en toch probeert iedereen te omschrijven wat hij of zij voelt. Net zoals ik dit probeer.

We hebben, na vandaag, maar een paar keuzes. We kunnen verdeeldheid zaaien, bang worden, en angstig verder leven. We kunnen over onze schouder kijken bij elke stap die we zetten en we kunnen constant leven met het idee ‘wanneer gebeurt de volgende?’. Op die manier laten we angst onze raadgever worden, de slechtste raadgever die er bestaat. Angst verlamt ons, angst neemt onze hersenen over en zorgt ervoor dat we niet meer helder kunnen nadenken. Angst kan controle nemen over onze ledematen maar vooral angst leidt tot een slecht toekomstperspectief. We kunnen inderdaad angstig worden, we kunnen stoppen met geloven in het betere en het mooiere. We kunnen, als volk, gaan naar een angstig leven, eentje waarbij we stoppen met doen wat we willen doen. Maar is er ook die andere optie, de optie die op alle vlakken beter is. Boven deze terreur staan, en een boodschap van hoop, moed en zelfberadenheid overbrengen naar de wereld. We kunnen hen tonen, dat hoe klein we ook zijn, ze ons nooit écht klein zullen krijgen. We kunnen ons weren tegen die terreur en tegen de angst die ons wordt opgelegd. Samen over straat wandelen, als één volk, één verbonden natie gaat ons verder brengen dan wegkruipen in die ellendige hoek waar angst het overneemt. We moeten vechten, voor onszelf, voor de slachtoffers van vandaag, voor de toekomst. Angst mag het niet overnemen, verdriet, veralgemening en woede evenmin.

We moeten nu, meer dan ooit, beroep doen op die mooie gevoelens. De gevoelens van liefde, hoop, moed, zelfberadenheid en vertrouwen. We moeten erin geloven dat we, hoe dan ook, hier sterker uitkomen. De wereld en dan vooral België staan vandaag misschien wel even stil maar dat mag niet de gewone gang van zaken worden. We zijn sterker wanneer we ons verenigen, wanneer we laten zien dat wij trots zijn op de wereld waarin we leven en dit nooit, voor geen enkele prijs, zullen en willen afgeven. We moeten de moed hebben om morgen die draad van het leven opnieuw op te pikken. We moeten de moed hebben om morgen en alle dagen nadien buiten te stappen met een glimlach op het gezicht. We moeten de hoop koesteren dat lachen, plezier en verbondenheid sterker zijn dan enkele laffe daden van terroristen. We moeten er, met alle kracht die we hebben, in geloven dat liefde altijd wint van oorlog. Het beste wat we nu kunnen doen, is opnieuw recht krabbelen, die pijn van onze schouders gooien en doorgaan met wat we bezig zijn. Laat ons blijven tekenen met krijt op elk plein in België, laat ons blijven bidden voor een betere wereld, laat ons grappige slogans verzinnen die krachtiger zijn dan eender welk wapen. Laat ons alsjeblief blijven geloven in deze mooie wereld.

De komende dagen zijn uitgeroepen tot de ‘drie dagen van nationale rouw’. Maar mag ik jullie oproepen om tijdens deze drie dagen ook het leven te vieren? Te vieren dat we hier wonen en dat we leven. Laat ons vieren dat we liefde kennen in ons leven, laat ons elke kleine kans die we in ons leven krijgen, extra in de bloemetjes zetten. Angst brengt ons nergens, lieve bondgenoten van me. Liefde en hoop zorgt voor verandering en voor prachtige taferelen. Vertrouwen, vertrouwen in elkaar, dat hebben we nodig. Binnen 100 dagen ben ik jarig, binnen 100 dagen ben ik al 19 jaar lang een trotse wereldburger en gelukkige Belg. Ik weiger om te stoppen met het leven als een feest te zien en de wereld als de mooiste diamant. Ik vier vanaf morgen nog een beetje harder, ik laat me niet klein krijgen. De wereld is prachtig, en de aanslag van vandaag zal daar niets aan veranderen.

Lieve lieve angstige mensen, we kunnen dit. Samen zijn we sterk. Vandaag mag nog die dag van verdriet zijn, morgen moeten we opnieuw vullen met hoop, liefde en vertrouwen. Ik neem morgen alvast de trein vanuit Antwerpen naar Leuven met een enorm grote glimlach, een dosis extra zelfvertrouwen en die mooie roze bril op mijn ogen, reizen jullie met mij mee?

Advertenties

Een gedachte over “Liefde boven terrorisme

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s