Twee kleine meisjes

Twee kleine meisjes op de bus. Meer had ik niet nodig om uit mijn amateuristische writersblock te geraken. Twee kleine meisjes, met hun ouders, en onderling spraken ze hun moedertaal. De oudste van de twee haalde een dik notitieboek boven, en een balpen. Op pagina 1 was een landkaart te zien, vol met roze fluostift. Terwijl ze met enige trots keek naar haar kunstwerk, lag het op het puntje van mijn tong om te vragen ‘what’s the meaning of all the pink?’. Toen ik me realiseerde dat er waarschijnlijk geen betekenis achter zat, hield ik mijn vraag voor mezelf. De andere, de jongste, gekleed in de kleurrijkste kleuren, amuseerde zich met een ring uit een prullenautomaat. Van geen enkele waarde maar het bracht een enorme smile op haar jong en guitig gezichtje. En ook aan haar wilde ik vragen wat de betekenis was, nietsvermoedend dat het voor haar waarschijnlijk de ring van haar leven is.

Het zette me, sinds lange tijd, aan het denken over mijn eigen leven en ideeën. Waar was mijn liefde voor speelgoedringen gebleven? En waarom deed ik amper iets zonder achterliggende reden? Het gebruik van mijn markeerstiften was louter praktisch en had altijd een reden of functie, het gebeurde niet vaak dat ik buiten de lijntjes kleurde, en al helemaal niet buiten de wereld zoals deze jonge meid.
Ik observeerde de rest van de bus en er leek niemand zo oprecht gelukkig als de twee jonge meisjes. Hoe komt het toch dat we die speelsheid verliezen op het moment dat we een bepaalde leeftijd bereikt hebben? Waarom stoppen velen met buiten de lijntjes kleuren? Letterlijk en figuurlijk dan.

Waarom lukt het ons niet om net zoals de kleinste meid gekke bekken naar mij te trekken en heel hard te lachen wanneer ik haar opmerk. Waar is die levenslust gebleven bij de rest van de bus? Achter me hoor ik mensen klagen over het weer, vooraan zit er een koppel te discussiëren over het eten en zijn hulp in het huishouden. Aan de bushalte staan er mensen te wachten, ieder in zijn eigen, stille en droge wereld. Niemand liet nog maar één teken van liefde en geluk zien. Op mezelf en mijn vriendin na dan misschien, maar ik durf te wedden dat dit voornamelijk door elkaars gezelschap kwam.

Het hield me nog een hele tijd bezig want elke keer wanneer ik op de bus of tram zat, zag ik hetzelfde fenomeen: kleine gelukkige en levenslustige kindjes omringd door droge en veel te serieuze volwassenen. Ik begrijp dat we, op het moment dat we de volwassen wereld inrollen en bloot worden gesteld aan dagelijkse verplichtingen, ons leven serieuzer kleur gaan geven. We zoeken werk, een partner, een huis of appartement, we denken na over kindjes en/of huisdieren, er zijn belastingen en tax shifts, er zijn die maanden met eindeloos veel rekeningen dat het lijkt alsof je gratis werkt, er zijn momenten dat je afscheid moet nemen van geliefden of familieleden en het is waar dat het leven allemaal een beetje ingewikkelder wordt.

Maar wie zei ons dat we enkel de kleuren zwart en wit mochten gebruiken? Wie zei ons dat het geen kleurenpalet mocht worden en dat het niet oké is om af en toe eens een rommel van je leven te maken? Wie heeft ons gezegd, en nog beter verplicht, om nooit eens alles te laten gaan? De wereld op zichzelf is één grote kleurboek, aan ons om eens buiten de lijntjes te kleuren. En misschien helpt het al wanneer je af en toe eens een gekke bek trekt naar zo’n levenslustig klein kindje. Ik beloof je dat we nog veel van deze wondermooie creaturen kunnen leren. Ik ben alvast begonnen, en jullie?

Advertenties

Een gedachte over “Twee kleine meisjes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s