Leer ons alstublieft samenleven.

Lieve, lieve wereldbewoners,

Ik heb lang getwijfeld over hoe ik jullie ging aanspreken. Toen ik bij wereldbewoners kwam, leek me dat wel mooi. Want dat is de titel die ons allen verbindt. Het is ook de titel waar we het trotst op zouden moeten zijn. Maar zijn we dat?

We zijn allemaal mensen, van vlees en bloed. Met waarden en normen die we elk op onze eigen manier verdedigen. Met rechten. Met het recht om een burger te zijn van deze prachtige planeet. Met het recht om dat te zijn, zonder onderscheid van religie, afkomst, gender of geaardheid. Met het recht om ons geaccepteerd te voelen, voor wie we zijn. Maar voelen jij en ik dan ons elke dag geaccepteerd?
Dat betwijfel ik sterk, sterker nog, ik weet dat dat een utopische gedachte is. Terwijl het verdomme nodig is dat we elkaar accepteren. Want zeg nu zelf. Zou het niet beschamend zijn, om te blijven verder doen zoals we bezig zijn?

We kunnen niet ontkennen dat er elke dag gediscrimineerd wordt. Op school, op café, in de straten en op het werk. We kunnen niet ontkennen, dat er elke dag, figuurlijk maar tot mijn grootste schaamte als Europeaan ook letterlijk, mensen uit de boot vallen in onze maatschappij.

Daarom sta ik hier, met maar één echt doel. Ik wil die mensen vertegenwoordigen. Ik wil de stem van die jongeren luider laten klinken dan al de andere mainstream voices. En dan vraagt u zich af, waarom houdt een meisje van 18 jaar zich bezig met het verdedigen van de gelijke kansen. Wel lieve, lieve wereldbewoners, ik wil niet dat mijn generatie de generatie is die de wereld kon, maar niet deed veranderen.

Want zeg nu zelf, is het niet beschamend dat wij in België nog steeds zoveel moeite hebben met inclusie. Dat wij Belgen, die altijd zo’n hoge scores halen voor het integreren van mensen met een handicap, nog altijd tekort schieten voor 1 van de rechten van het kind. Ik citeer: “Kinderen en jongeren met een handicap moeten een volwaardig en actief leven kunnen leiden, zonder enig probleem, in deze maatschappij. Wel lieve, lieve wereldbewoners, in mijn school hebben we niet eens een functionerende lift.

En is dat dan niet beschamend?

Is het niet beschamend dat mijn moslimvrienden de laatste weken worden uitgekafferd, op straat maar vooral op social media, door leeftijdsgenoten en volwassenen. Door zij, die vaak door misleidende krantenkoppen en nieuwsberichten denken, of erger nog, denken te weten dat de schuld van de aanslagen in Parijs, Beiroet en Irak, de schuld is van mijn islamitische klasgenoten. Klasgenoten die ook hun profielfoto veranderden na 13 november in een Franse vlag. Klasgenoten die in de klas-gesprekken die volgden, zich volledig distantieerden van wat er gebeurd is in Parijs en die zeiden: “Dit is mijn geloof niet.” Jongeren, die hun land zélf zijn ontvlucht, doordat hun familie of zijzelf werden bedreigd met de dood door dezelfde terroristen voor wie ze momenteel worden gehouden.
En is dat niet beschamend?

Is het niet beschamend dat 62% van onze Vlaamse holebi-jongeren hun geaardheid geheimhoudt of zelf negeert, uit angst voor de reactie van hun omgeving? Dat dubbel zoveel holebi als hetero jongeren worden gepest? Dat onze jongeren zelf aangeven dat er in ons onderwijs een groot tekort is aan informatie over transgenders? Dat onze media maar vooral ons onderwijssysteem er nog steeds niet in slaagde om al die verdomden stereotypes in de vuilbak te gooien? Stereotypes die ons van kinds af aan opleggen, hoe we ons moeten gedragen, en over wat we, als meisje of als jongen moeten praten. Verwachtingen dus, die niemand vooruithelpen. Want elk van ons, die ooit tekort schoot aan zo’n opgelegde verwachting, weet dan ook welke storm van commentaar hij daarna doorzwom.

En is dat dan niet beschamend?

Wel lieve, lieve wereldbewoners. Ik ben beschaamd. En ik hoop alvast dat jullie dat ook een beetje zijn.

Maar ik heb ook nog ongelofelijk veel hoop. Overal ter wereld, zijn er grote en kleine initiatieven die op hun manier de wereld verenigen en onrecht bestrijden. Laat ons focussen op elkaars schoonheid, in plaats van elkaars tekorten te veroordelen. Want geloof me, uiteindelijk zullen we daarmee levens redden. Laat ons de handen in elkaar slaan. Luister naar wat jongeren willen leren op school, geef ze niet enkel theoretische basis over biologie en wiskunde, maar geef ze waarden en normen mee waar iedereen baat bij heeft. Leer ons respect te hebben, leer ons opkomen voor onze rechten.

Lieve lieve volwassenen. Leer ons alstublieft samenleven.

Geef de wereld in handen van de jongeren, en ik beloof het u, hij zal bruisen van creativiteit en verdraagzaamheid. Want jongeren snappen als geen ander, dat als we een klein beetje minder vreselijk doen tegen elkaar, we in een veel mooiere wereld gaan wonen.

Dank jullie wel.

Advertenties

Een gedachte over “Leer ons alstublieft samenleven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s