Onze stad van de liefde

Juichend spring je recht wanneer Batshuayi in de 81ste minuut de overwinningstreffer tussen de palen trapt. Met nog maar negen minuten op de klok staat het drie – één voor ons kleine landje. Sjaals van België gaan de lucht in, het Belgische volkslied wordt gezongen en in menige huizen vieren trotse Belgen de zoveelste overwinning van onze Rode Duivels. En dan bereikt het verschrikkelijke nieuws ons: in Parijs gebeuren meerdere aanslagen, er heerst chaos en er zijn al liefst meer dan 100 doden. Je pakt de persoon naast je even goed vast en bidt dat het nooit naar hier zal komen. Dat je nooit het slachtoffer moet worden van dit onschuldig geweld, deze terreur die sinds enkele maanden onze wereld teistert.

Naast je in de auto zit de persoon waar je zielsveel van houdt, rustig mee te zingen met de muziek die leven in de auto brengt. Je kijkt opzij en lacht even, wat een geluk heb je toch dat je haar hebt leren kennen. De hemel staat vol heldere sterren, je kiest er eentje uit en wenst voor een leven vol liefde en geluk. En dan bereikt het verschrikkelijke nieuws jullie auto: aanslagen in Parijs, een gijzeling, zelfmoordaanslagen, bommen, 100 doden en ontelbaar veel gewonden. Je geliefde stopt met zingen en in haar ogen lees je de angst, angst om ooit op te moeten staan in een wereld die in oorlog verkeert. Je legt je hand op haar been en knijpt er even in, waarmee je wil duidelijk maken dat angst de verkeerde emotie is op dit moment. Diep vanbinnen bid je zelf even voor een mooiere wereld, waar geen plaats is voor radicalisme, haat en oorlog.

Gekleed in de drie kleuren van het land waar je zo trots op bent, wandel je samen met je twee zonen het Stade de France binnen voor de vriendschappelijke interland Frankrijk – Duitsland. Na lange tijd heb je eindelijk nog eens een beetje tijd voor je zonen. Iets na negen hoor je de eerste knal, de euforie binnen het stadion blijft en niemand stelt zich vragen. Waarschijnlijk een feestvierder met een confettibom of iets dergelijk. Bij deze eerste aanval vielen twee doden: de zelfmoordterrorist en een noodlottige voorbijganger. Enkele minuten later is de tweede bomexplosie te horen. Bij deze aanslag vielen geen onschuldige doden. De euforie in het stadion slaat om naar verwarring. Is ook dit weer een feestvierder? Of is hier meer aan de hand? De wedstrijd wordt hernomen maar via het nieuws lees je over de vele aanslagen in de straten van Parijs. Op hetzelfde moment roept je zoon naar jou ‘merci papa pour la meilleure nuit de ma vie’ en het bezorgt je kippenvel. Wat als dit de laatste nacht wordt van jou en je zonen? Niet veel later bereikt het nieuws meer en meer mensen. Kleine kinderen beginnen te huilen, je trekt jouw zonen naar je toe en terwijl je hen sussend knuffelt, rolt een traan over je wang. Eentje van woede, omdat je jouw kinderen niet kan geven waar je zoveel om geeft: vrede.

Uitgelaten huppel je de concertzaal ‘Bataclan’ binnen waar vanavond de Amerikaanse band ‘Eagles of Death Metal’ zal optreden. Eindelijk nog eens een avond weg met je lief, eindelijk nog eens wat tijd samen. Voor het optreden bespreek je nog met hem wat je de rest van het weekend gaat doen. Misschien nog eens een bezoek aan jouw mama? Het is al weer zo lang geleden dat je jouw ouders hebt gezien. En dan slaat het noodlot toe: gewapende mannen lopen de concertzaal binnen en openen het vuur. Je vriend neemt je achter zijn rug en pakt je vast aan je armen. Jij knijpt je hand kapot op zijn arm en bij elke kogel die een onschuldig lichaam raakt, krimp je in elkaar. Jouw vriend beveelt je om te gaan liggen en legt zich naast jou. Hij grijpt je hand en probeert je te troosten, boven elke kogel hoor je zijn stem in jouw oor en rustig aan kalmeer je. Maar dan stopt het praten van jouw vriend: de kogel die je hoorde, heeft het lichaam van jouw geliefde doorboort. Verdriet en angst nemen het over. Je blijft liggen en doet alsof je dood bent, alsof je samen met hem de wereld hebt verlaten voor een betere plaats, een plaats vol liefde en geluk.

Vrijdagavond veranderde Parijs, de wereldwijde hoofdstad van de liefde, in een verschrikkelijk bloedbad. Er vielen 129 doden en maar liefst 352 gewonden. Onder de doden identificeren we slachtoffers van vijftien verschillende landen. Het lukt de terroristen om de harten van 15 verschillende naties te breken en te doordringen van verdriet, angst en woede. Het lukt hen om 129 gezinnen te verscheuren omdat ze een geliefde verloren zijn. Ze slagen erin om kleine kinderen bang te maken en te laten wenen op wat voor hen eigenlijk een avond vol plezier had moeten zijn. Het lukt hen om de wereld bang te maken voor wat nog komen gaat. Het lukt hen om mij sprakeloos te maken. Twee dagen na de feiten krijg ik nog altijd geen deftig woord op papier om de enorme dosis angst, woede, verdriet, ongeloof en zelfberadenheid te omschrijven.

Dit gebrek aan woorden die nu velen van ons teistert, hoeft ons niet bang te maken. Integendeel, soms zijn we net sterker wanneer we even helemaal niets zeggen. Zoals Parijs gisteren woordeloos donker kleurde, zo fel kleurde de ganse wereld om hun medeleven te tonen. Laat dit begrip niet stoppen, laat ons niet meer hervallen in het eeuwige zoeken naar de schuldige hiervan. Niemand van ons is hier schuldig aan. Of je nu Sam, Mohammed, Pedro, Valentin, Milko, Felipe of Cedric bent, of je nu een atheïst, moslim, joods, katholiek, boeddhist of hindoe bent, jij bent hier niet schuldig aan. Je bent niet schuldig omwille van je politieke voorkeur, noch om je geloof, je naam of afkomst.
Wij zijn allemaal mensen, getroffen in het diepst van ons hart door de aanslagen van dit weekend. Maar net door deze emoties en verslagenheid kunnen we ons verenigen. Laat ons sterker zijn dan hen. Over de grenzen heen. Maandag om 12 uur houden we wereldwijd een minuut stilte, een minuut die gekenmerkt moet zijn door liefde. Pak de Franse vlag vast en hou deze één minuut lang stevig bij je. Neem je geliefde, beste vriend, mama, papa, broer, zus nog eens in de armen en zeg die ene minuut geen woord tegen elkaar. Vorm een ketting van handen doorheen de aula, het kantoor, de vergaderzaal en apprecieer even je naaste. Neem even de tijd om ook de aanslag op het Russisch vliegtuig van enkele weken geleden en de aanslag in Beiroet te herdenken, want ook zij zijn het slachtoffer geworden.
Verlies nooit het geloof in een wereld van liefde en draag je steentje bij zodat Parijs terug onze stad van de liefde wordt. Samen zijn we sterk.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s